عارفی می گشت اندر بادیه

فاسقش بش گفت این کارا چیه؟

این بیابان را اگر داخل شدی

همچو مفعولی که خود فاعل شدی

گرچه ماران در بیابان سرورند

عقربا و مارمولک ها مهترند

کشتی نوحی و حیوان می بری؟

کانگورو را جای کنعان می بری؟

آدمیزادی ولی با جنیان

داخلت پیداست لیکن رخ نهان

کوچه های تنگ را دالان مشو

جفت خوشحالان و بدحالان مشو

ذکر عارف گرچه رمز وحدت است

وحدت بیوقتی عین وحشت است

یا مکن با فیل بانان مشورت

یا بنا کن خانه ای فیل توش به رَد