بودیم و هیچ مرغی تخمش هم نبود که هستیم.

وقتی همه نفری گوشی را گذاشتیم فهمیدند که نیستیم...

۲

دست خره توی دستام لای انگشتان بود

سرما و بوران فراوان بود

یارم در آغوش شوهرش هراسان بود...

۳

حمومک مورچه داره

بشین و بخور...

۴

سگی را خون دل دادم که با من ِ نوعی آشنا گرددرفت فک و فامیلاش را آورد دهن همه انسان ها را سرویس کردند...

۵

دوش دیدم که ملائک در کلوپ لزبین ها را زدند!

آهای کافه نشین های چاغال تهرانی

که از طبقه متوسطید

و کمونیست تشریف دارید...

و سیگاری می کشید تا دنیا عوض بشود

دنیا با زر مفت عوض نمی شود...

دنیا با چس فلسفی زدن بهتر نمی شود که هیچ...

فقط وبلاگ هاش زیاد می شود!

خودتان بهتر می دانید که مالیدید!

پایان

جلوی خانه آن طرف کوچه یک حوض گرد از جنس خشت خام مربعی بود که بدون اینکه وسطش فواره ای چیزی داشته باشد.یک آب گوارای لطیف تویش موج می زد.کف حوض یک دست بود و هیچ سوراخی یا راهی به جایی و چاهی نداشت که آدم بگوید لابد آب این حوض از چشمه ای، قناتی یا جوبی منشعب می شود.

اصل این است که آب وقتی برای مدت زیادی در جایی ثابت می ماند بو می گیرد و لجن و کثافت تویش رشد می کند و مرداب درست می شود.

اما آب این حوض زیادی زلال بود و مدت های زیادی بود که همین جوری زلال مانده بود.حتا آب باران هم نبود چون که می گفتند بیشتر از هزارسال است که اینجا باران نیامده.

کف حوض و درست به فاصله چهار خشت از ضلع دایره سطح آن یک سنگ قبر از جنس فیرزوه یا لاجورد مستطیلی یکدست بود که قرن ها بود زیر این آب قرار داشت...در حالیکه می گویند درشت ترین قطعه های فیروزه یا لاجورد معمولا به اندازه کف دو دست کنار هم می شوند.وقت هایی که آب موج نمی زد به زحمت می شد چند جا از نوشته های روی قبره را خواند:

" بسم الله الحی لا یموت

آرامشگاه دایمی

حیی فرزند علی که در

سنه 1490

درآب نیسان..."

توی کوچه می گفتند این قبره مال یک مردی ست که هزار و چند سال قبل از این حضرت خضر در خانه ش آمده و تشنه بوده و ازش آب خواسته.مرده که مدت ها نذر زیارت خضر را کرده بوده وقتی حضرت را می بیند آبی را که از چشمه های نوک کوه پیداکرده و هزار بار تقطیرش داده به کام مبارکش می ریزد.یک آب منزه مثل آب حوض هایی که می گویند توی بهشت است...

***

این حوض پر از آب و مقبره تویش چندین قرن است که توی کوچه ست.ته کوچه بلافاصله یک تکه جنگل است که درختهاش فقط بید هستند که با تنه های انعطاف دار شاخ و برگ هاشان را توی هم تنیده اند و از یک قسمت آن ها به بعد تاریک به نظر می سد.هیچکس از مردم کوچه تا حالا پایش را به جنگل بید نگذاشته.تاریکی عمق دار جنگل به آن کوچکی یه جورایی مشکوک است.درحالیکه این قسمت از تاریکی حتا روزها هم در آن جا باقی می ماند.کوچه دیگر بن بست به حساب می آید.آن طرف کوچه هم جاده ای ست که به کویر می رسد.

کل جایی که ما تویش زندگی می کنیم همین کوچه است.مردم و همسایه ها تا حالا از کوچه بیرون نرفته اند.هرچی که هست همین جاست و وسط بیابان به جز این جا کوچه ی دیگری وجود ندارد. وسط بیابان...یک کوچه وسط کویر...

می گویند طبس نزدیک ترین شهر به این جاست.از کوچه تا طبس از راسته بیابان که بروی با موتور دو هزار کیلومتر است.هیچکس تا حالا از اینجا طبس نرفته...

جنگل بید هم معلوم نیست از کجا آب می خورد.یک حکایت است که گفته این سرسبزی را برای روزی گذاشته اند که حضرت خضر نبی علیه السلام دوباره این جا ظهور کند و مرد مرده زنده بشود و از همان آب زلال توی حوض ایشان را سیراب کند...

***

من هرروز یواشکی پاچه هام را بالا می زنم و پاهای ترک ترکم را دو سه ساعت توی آب خنک حوض تکان تکان می دهم تا حال بیایند!اگر مردم کوچه بفهمند تیکه تیکه ام می کنند...خوبیش این ست که من هم مثل بقیه می دانم که آب این حوض مقدس همیشه زلال است...هیچیش نمی شود...حضرت خضر نبی علیه السلام هم که هزار سال است نیامده...دیگر نمی آید...

مرد مرده هم عمرا زنده نخواهد شد...هیچ الاغی وسط این کویر داغ که از همه جاش آتش می بارد طرف جنگل و آب چشمه و خواب ابدی و عزت و احترام همیشه گی را با یک خوش خدمتی سه ثانیه ای که کاروبارش را هزار سال دیگر عقب می اندازد تاخت نمی زند!

بیخیال!